Waarom ik jarenlang geen nieuwe hond wilde (en wat Rosa mij leerde over liefde en verlies)

Deze week vieren we dat onze bruine labrador Rosa alweer zeven jaar onderdeel is van ons gezin.

Zeven jaar.

Als ik haar zie liggen, zo vanzelfsprekend aanwezig in ons dagelijks leven, realiseer ik me hoe moeilijk ik het ooit vond om opnieuw voor een hond te kiezen.

Niet omdat ik geen hondenliefhebber ben.

Maar omdat er onder die twijfel meer zat dan ik destijds besefte.

Soms beschermt verlies zich vermomd als verstand

Jarenlang hield ik de komst van een hond tegen.

Natuurlijk had ik allerlei praktische argumenten.

Een jong gezin.
Drukke agenda's.
Verantwoordelijkheden.
De zorg die erbij komt kijken.

Allemaal waar.

Maar terugkijkend denk ik dat er nog iets anders meespeelde.

Iets wat minder zichtbaar was.

Een hond die verbonden bleef met wie er niet meer waren

Sinds mijn man en ik elkaar kennen, hoorde er ook een hond bij zijn ouderlijk gezin.

Een prachtige golden labrador retriever.

In dezelfde periode verloren we helaas zijn ouders, veel te vroeg.

We waren bezig ons eigen leven vorm te geven.
Nog zoekend naar onze plek.

En terwijl er zoveel veranderde, bleef die hond er nog jarenlang.

Als een vertrouwde aanwezigheid.

Misschien ook wel als een levende verbinding met zijn ouders.

Een stukje van thuis.
Een stukje van vroeger.
Een stukje van wat gebleven was.

Toen zij uiteindelijk op hoge leeftijd overleed tijdens een vakantie, kwam dat onverwacht hard binnen.

Natuurlijk wist ik dat zij oud was.

Natuurlijk wist ik dat dit moment ooit zou komen.

Maar ineens was daar opnieuw afscheid.

Opnieuw een vertrouwde aanwezigheid die wegviel.

Wat je verliest, ga je soms onbewust vermijden

Pas veel later begon ik te begrijpen dat verlies ons niet alleen raakt op het moment zelf.

Verlies kan ook invloed hebben op de keuzes die we jaren later maken.

Soms worden we voorzichtig.

Soms bouwen we beschermingslagen op.

Niet omdat we niet willen leven, maar omdat we onszelf willen behoeden voor toekomstige pijn.

Vanuit systemisch perspectief zie ik dat regelmatig terug.

Wanneer iets ons diep heeft geraakt, ontstaat er vaak een beweging van bescherming.

Een deel van ons denkt:

"Als ik me niet opnieuw verbind, hoef ik het later ook niet opnieuw kwijt te raken."

Dat gebeurt meestal niet bewust.

Het voelt vaak heel logisch.

Praktisch zelfs.

Maar onder die logica schuilt soms een oud verdriet.

Totdat Rosa kwam

En toen kwam Rosa.

De langgekoesterde wens van onze dochter.

Een kleine bruine labrador die zonder het te weten ons hele gezinssysteem in beweging bracht.

Want een hond komt nooit zomaar "erbij".

Er ontstaat een nieuwe dynamiek.

Nieuwe rituelen.

Nieuwe verantwoordelijkheden.

Nieuwe verbindingen.

Iedereen krijgt opnieuw een plek ten opzichte van elkaar.

Onze dagen kregen een ander ritme.

Wandelingen werden vanzelfsprekend.

Gesprekken ontstonden onderweg.

We ontmoetten mensen die we anders nooit hadden leren kennen.

Door Rosa ontdekte ik plekken waar ik anders waarschijnlijk nooit was gekomen.

Meer dan een hond

Wat me misschien nog wel het meest raakt, is hoe dieren aanwezig kunnen zijn.

Zonder oordeel.

Zonder verwachtingen.

Ze zijn er gewoon.

In periodes waarin het leven ingewikkeld is.

Wanneer woorden tekortschieten.

Wanneer verdriet aanwezig is.

Wanneer er niets opgelost hoeft te worden.

Hun aanwezigheid alleen kan al voldoende zijn.

Misschien is dat ook waarom het verlies van een dier zo diep kan raken.

Ze worden onderdeel van het systeem.

Onderdeel van het dagelijks leven.

Onderdeel van ons hart.

Liefhebben vraagt altijd lef

Inmiddels kan ik zien dat mijn weerstand tegen een nieuwe hond waarschijnlijk minder ging over de praktische bezwaren dan ik dacht.

Onder die laag zat ook de wetenschap dat je vroeg of laat opnieuw afscheid moet nemen.

Want dat hoort erbij.

Een hond leeft nu eenmaal minder lang dan wij.

Net zoals alles wat we liefhebben uiteindelijk kwetsbaar is.

Maar misschien zit daarin ook een grotere levensles.

Wanneer we onszelf volledig proberen te beschermen tegen verlies, beschermen we ons vaak ook tegen liefde.

Tegen verbinding.

Tegen vreugde.

Tegen alles wat het leven juist betekenis geeft.

Leven is l(i)ef hebben

Rosa is inmiddels al zeven jaar onderdeel van ons gezin.

Zeven jaar van wandelingen.

Van modderpoten.

Van vrolijke begroetingen.

Van aanwezigheid.

Van verbinding.

En ja, ooit komt er opnieuw een afscheid.

Maar als ik iets geleerd heb, dan is het dit:

De pijn van toekomstig verlies is geen reden om de liefde van vandaag niet toe te laten.

Misschien is dat wel de essentie van leven.

Dat we durven lief te hebben, ook wanneer we weten dat niets voor altijd blijft.

Dat we het lef hebben om ons hart opnieuw te openen.

Niet ondanks de eindigheid van het leven.

Maar juist omdat het leven zo kostbaar is.


"Merk je dat verlies of oude ervaringen nog invloed hebben op de keuzes die je vandaag maakt? Je bent welkom voor een vrijblijvende kennismaking."