- Waarom we pijn het liefst vermijden
Van alle lastigheden in het leven is leren verdragen misschien wel het allermoeilijkst.
Van nature zijn we geneigd om weg te bewegen van wat pijn doet. We willen niet voelen dat we tekortschieten, dat we geraakt worden of dat iets ons diep van binnen raakt. Schaamte, verdriet of onmacht — het zijn gevoelens waar we vaak zo snel mogelijk van weg willen.
- Wat kinderen in ons wakker maken
En toch zijn het juist onze kinderen die ons daar feilloos weten te raken.
Ze spiegelen ons. Zonder filter. Zonder omweg. Ze laten ons precies die stukken zien die we liever niet onder ogen komen. Onze schaduwkanten, onze gevoeligheden, onze patronen. En vaak gebeurt er dan iets heel menselijks: we schieten in de verdediging. We gaan ons best doen, proberen het op te lossen, het gedrag te veranderen.
Ook ik herken dat.
- Toen ik vooral zocht naar oplossingen
In een periode waarin het thuis onrustig was en mijn zoon gedrag liet zien waar ik geen grip op kreeg, ging mijn aandacht vooral naar oplossingen. Ik zocht naar structuur, volgde adviezen en uiteindelijk kwamen we uit bij een eliminatiedieet. Alles was gericht op verandering. Op verbetering. Op rust.
Wat ik toen nog niet volledig kon zien, was wat er onder de oppervlakte speelde.
- Wat er onder de oppervlakte speelde
In dat voorgaande jaar verloor ik twee belangrijke vrouwen in mijn leven: mijn moeder en onze tweede oma voor onze kinderen. Twee pijlers binnen ons familiesysteem. Hun wegvallen had impact — niet alleen zichtbaar, maar juist ook op een diepere, vaak onbewuste laag.
- Waarom verdragen zo moeilijk is
Mijn draagkracht was kleiner dan ik doorhad. Mijn systeem stond onder spanning. En toch deed ik wat ik altijd had geleerd: doorgaan. Sterk zijn. Niet te veel stilstaan.
Wat zich bij mijn zoon liet zien, stond niet op zichzelf. Maar in plaats van stil te staan bij wat er in mij leefde, bleef ik gericht op het “oplossen” van wat zichtbaar was.
Geraakt worden is meestal geen keuze.
Maar bij pijn kunnen stilstaan — dat voelt vaak als het onmogelijke.
Zeker als je als kind niet hebt geleerd dat er ruimte was voor jouw gevoel. Wanneer er geen veilige, constante basis was om op terug te vallen, leer je om door te gaan. Om jezelf aan te passen. Om niet te veel te voelen. Het was toen misschien de enige manier om ermee om te gaan.
- De beweging van buiten naar binnen
Maar wat ooit helpend was, kan later belemmerend worden.
Als volwassene worden we uitgenodigd om iets anders te leren. Om stil te staan bij wat zich aandient. Bij rouw, bij onmacht, bij het gevoel tekort te schieten. Niet om het op te lossen, maar om het te verdragen.
Want juist daar, waar het raakt, zit iets wat gezien wil worden.
Het eliminatiedieet bracht inzichten, dat zeker. Maar de echte beweging ontstond pas toen ik niet alleen naar mijn zoon keek, maar ook naar mezelf. Naar wat zijn gedrag in mij raakte. Naar wat er in mij leefde.
- Wat er verandert als je blijft
Pas toen ik daar ruimte voor maakte, veranderde er iets. Niet omdat de situatie direct anders werd, maar omdat mijn aanwezigheid veranderde. Er kwam meer zachtheid, meer begrip, meer ruimte.
Soms is er hulp nodig om niet weg te bewegen van pijn. Omdat we geneigd zijn te verdoven of te vluchten — in werk, in afleiding, in controle. Maar aanwezig durven blijven bij wat er in ons leeft, is misschien wel het meest wezenlijke wat we te leren hebben.
Want juist daar, in dat ongemakkelijke gebied waar we het liefst van weggaan, ontstaat ruimte.
Ruimte voor beweging.
Voor verzachting.
Voor heling.
Wat we het liefst vermijden, wijst ons vaak de weg.
Reactie plaatsen
Reacties