Na een jaar heb je alle seizoenen gehad. Dan wordt het vast makkelijker.
Misschien heb je die zin ook weleens gehoord.
Alsof een jaar een natuurlijke grens vormt voor rouw.
Een jaar waarin de seizoenen voorbijtrekken.
Lente, zomer, herfst en winter.
En dan zou het lichter moeten worden.
Toch werkt rouw niet volgens een kalender.
Rouw beweegt
Zoals de seizoenen veranderen, verandert rouw ook.
Er zijn dieptepunten en hoge pieken.
Momenten waarop het gemis alles overstemt.
En momenten waarop het leven ineens weer voluit binnenkomt.
Een onverwachte lach.
Een mooie ontmoeting.
De zon op je gezicht.
Een herinnering die naast pijn ook warmte brengt.
Een moment waarop je even helemaal aanwezig bent.
En misschien is juist dát zo bijzonder aan rouw:
geluk en verdriet kunnen naast elkaar bestaan.
Soms komt het onverwacht
Je kunt denken dat het een tijdje rustig is.
Dat je een nieuwe balans hebt gevonden.
En dan komt er ineens een golf.
Een geur.
Een lied.
Een bepaalde tijd van het jaar.
Een plek waar je samen bent geweest.
Een droom.
En opeens is iemand weer heel dichtbij.
Dat kan intens voelen.
En misschien hoeft het niets te zeggen over hoe ver je bent.
Rouw beweegt.
Het komt en gaat.
Zoals eb en vloed.
Zoals het licht gedurende een dag verandert.
Zoals de seizoenen elkaar opvolgen.
Hoop tussen alles wat je voelt
Ook hoop kan onderdeel zijn van rouw.
Niet als een verwachting dat alles weer wordt zoals het was.
Wel als een stille beweging richting het leven.
Je kunt verdriet voelen en tegelijkertijd genieten.
Iemand missen en toch een nieuwe toekomst tegemoet bewegen.
Een diepe pijn dragen en ondertussen momenten van geluk ervaren.
Het ene hoeft het andere niet weg te nemen.
Misschien is dat wel één van de meest bijzondere kanten van rouw:
het leven blijft zich aandienen.
Zelfs wanneer je hart nog midden in het gemis leeft.
Liefde beweegt mee
Wanneer iemand sterft, verandert de relatie.
De dagelijkse aanwezigheid verandert.
De gesprekken veranderen.
De aanraking verandert.
Het leven verandert.
En toch kan de liefde blijven bestaan.
Soms voelbaar als verdriet.
Soms als een herinnering.
Soms als een glimlach.
Soms als een onverwacht moment waarop je iemand ineens weer heel dichtbij ervaart.
Misschien is rouw daarom geen rechte lijn van verdriet naar een leven zonder gemis.
Misschien is het een beweging waarin je steeds opnieuw leert leven met wat er is.
Seizoen in, seizoen uit.
Eb en vloed.
Soms diep.
Soms hoog.
Altijd onverwacht.
En misschien juist daarom zo bijzonder.
De liefde verandert van vorm, en beweegt met je mee.
Ook interessant
Wanneer rouw voelbaar wordt in je lichaam
Over wat verlies doet met ons lichaam en hoe klank en ritme daarin een ingang kunnen zijn.
Soms kan het helpend zijn om niet alleen te hoeven zoeken naar hoe je verder kunt, maar samen te onderzoeken wat er in jou leeft.
Reactie plaatsen
Reacties