Het is niet aan mij
Over buigen voor wat je niet kunt dragen — en de vraag die daarna ontstaat
“Het is niet aan mij.”
Misschien is dit wel een van de moeilijkste zinnen van deze tijd.
Omdat we zijn gaan geloven dat we alles zelf moeten kunnen dragen.
Moeten oplossen.
Moeten fixen.
Moeten begrijpen.
Moeten beheersen.
Zelfs datgene wat ons zomaar overkomt.
Wanneer het leven je stilzet
Er zijn momenten waarop het leven niet vraagt wat jij wilt.
Momenten waarop iets je treft — rauw, onverwacht, onomkeerbaar.
Verlies.
Verdriet.
Verandering.
Een gebeurtenis die zich niet laat sturen.
En vaak is onze eerste reactie:
hoe krijg ik dit onder controle?
Maar wat als dát niet de beweging is die nodig is?
De buiging
“Het is niet aan mij” is geen opgeven.
Het is geen passiviteit.
Het is een buiging.
Een erkenning van wat er ís.
Dit overkomt me.
Dit is groter dan mijn wil.
Dit kan ik niet oplossen.
En juist daar — in die erkenning — kan iets wezenlijks beginnen.
Niet in controle.
Maar in contact.
Een andere vraag
Pas wanneer je stopt met vechten tegen wat er is,
ontstaat er ruimte voor een andere vraag:
Hoe geef ik antwoord op wat mij treft?
Dat is een heel andere beweging.
Niet vanuit moeten.
Maar vanuit ontmoeten.
Niet vanuit controle.
Maar vanuit aanwezigheid.
Niet vanuit fixen.
Maar vanuit voelen.
Wat ik leerde in mijn eigen reis
In mijn eigen weg door rouw en verlies ontdekte ik iets wat alles veranderde:
Niet alles wat ik draag, is van mij.
En niet alles wat mij overkomt, kan ik sturen.
Wat wél van mij is…
is hoe ik me verhoud tot wat er gebeurt.
En dat begint niet met doen.
Maar met toelaten.
Met vertragen.
Met voelen.
Met erkennen wat er is — ook als het schuurt, pijn doet of verwarrend is.
Zoals ik ook schrijf in mijn e-book:
rouw is geen probleem dat je oplost,
maar een beweging die je leert dragen.
Van dragen naar laten dragen
Misschien zit daar wel de diepste verschuiving:
Van alles zelf willen dragen…
naar durven ervaren dat je gedragen wordt.
Door het leven.
Door wat groter is dan jij.
Door de bedding die ontstaat wanneer je stopt met vechten.
“Het is niet aan mij”
wordt dan geen zware zin —
maar een opening.
Mijn e-book
Over deze beweging — van verzet naar overgave, van controle naar vertrouwen —
heb ik een e-book geschreven:
“Leven is l(i)ef hebben – een reis door rouw, naar meer ruimte”
Een persoonlijk en verdiepend verhaal over rouw, het lichaam, systemisch bewustzijn en het verweven van verlies in je leven.
Je kunt het e-book vinden via mijn website, klik op de button hieronder.
Een vraag voor jou
Misschien wil je heel even stil worden bij jezelf.
Welke ervaring bracht jou tot een buiging?
Een moment waarop je besefte:
dit heb ik niet in de hand…
en toch vraagt het iets van mij.
Misschien begint daar jouw beweging.
Niet in het oplossen.
Maar in het erkennen.
En van daaruit…
stap voor stap…
jouw antwoord vinden.
🌿
Reactie plaatsen
Reacties