Stil staan bij Edith Eva Eger
Deze week sta ik stil…
Stil bij het leven en het recente overlijden van Edith Eva Eger.
Deze vrouw heeft me diep geraakt en geïnspireerd.
Edith Eva Eger (1927–2026) was een Hongaars-Amerikaanse psycholoog, Holocaust-overlevende en auteur van onder andere De Keuze (een absolute aanrader) en Het Geschenk.
Op haar 16e werd ze afgevoerd naar Auschwitz. Haar ouders werden op dezelfde dag vermoord in de gaskamer. Edith overleefde de concentratiekampen en de onvoorstelbare gruwelijkheden die daarbij hoorden.
En toch bleef iets in haar onaangetast: haar innerlijke vrijheid.
Het vermogen om haar geest, midden in de uiterste omstandigheden, tot een veilige plek te maken.
Jaren later keerde ze terug naar haar trauma. Niet om erin te blijven hangen, maar om het aan te kijken. En van daaruit koos ze ervoor om anderen te begeleiden op hun weg naar heling. Ze werd psycholoog en inspireerde tot op hoge leeftijd mensen wereldwijd.
Wat mij zo raakt, is dat Edith geen theorie heeft achtergelaten, maar geleefde wijsheid.
Ze heeft haar leven zelf tot spiegel gemaakt van haar woorden.
“Je kunt niet kiezen wat je overkomt, maar wel hoe je ermee omgaat.”
En misschien nog wel dieper:
“Je bent niet je verleden, je hebt een verleden.”
Dat raakt aan iets wat voor mij vaak schuurt: het woord vergeven.
Want wie ben ik om te vergeven?
Tot ik haar definitie las:
“To forgive is to grieve for what happened, for what didn’t happen and to give up the need for a different past.”
Die zin opent iets. Geen moeten. Geen forceren.
Maar rouw. Erkenning. En het loslaten van hoe het had moeten zijn.
Ze zegt ook:
“Velen van ons leven alsof we iets moeten bewijzen…
Maar als je probeert te bewijzen dat je goed bent, probeer je jezelf in iets te veranderen wat niet bestaat.”
Iedereen is onvolmaakt. Iedereen maakt fouten.
Je hoeft niets te bewijzen. Je mag jezelf zijn, precies zoals je bent.
Edith was voor mij een levenskunstenaar.
Iemand die de moed heeft gehad om het leven, in al haar lagen, werkelijk aan te kijken — en daarin niet te verharden, maar te verzachten.
Dank voor wie je bent, Edith.
Dank voor je moed, je woorden en je werk dat blijft doorwerken in zoveel levens.
Alles is liefde.
Met een lach en een traan
🌿
Rouw vraagt niet om oplossen, maar om ruimte.
In mijn werk begeleid ik mensen bij verlies, systemisch bewustzijn en het opnieuw leren vertrouwen op wat gevoeld wil worden.
Reactie plaatsen
Reacties