Die eerste lentedag werd een kantelpunt,
een grens tussen daarvoor en daarna.
Er volgden jaren van doorgaan,
tot mijn lichaam mij afremde,
en ik ruimte moest maken voor rouw.
Langzaam begon een ander proces:
alles wat vanzelfsprekend leek opnieuw bevragen,
en het leven op een nieuwe manier leren verstaan.
Met het wegvallen van die oudere generatie,
verdwijnt ook een vanzelfsprekende basis.
Ineens behoor je zelf tot de oudste laag.
Dat brengt vragen,
onzekerheid,
en soms verwarring.
En toch ontstond er ook ruimte.
Ruimte om andere vragen te stellen,
ruimte om zachter te worden voor het leven.
Wat zou ik graag mijn schoonvader,
en inmiddels ook alle andere grootouders van onze kinderen,
nog één keer dichtbij hebben.
Zodat ze kunnen zien hoe hun nalatenschap doorleeft.
Onze middelste zoon reist momenteel tien weken met Go for Africa.
Hoe trots zouden ze zijn geweest?
Zo reizen wij als gezin verder,
met alles wat zij ons hebben meegegeven.
Vandaag is de pijn draaglijker.
Er is meer ruimte om het gemis heen.
Maar het missen zelf wordt soms juist groter,
omdat het leven steeds nieuwe ervaringen brengt,
die je ook met hen had willen delen.
En tegelijkertijd bereiken wij nu zelf de leeftijd,
waarop wij afscheid namen van onze ouders.
Dat blijft een confronterende gedachte.
Volgens berekeningen worden we ouder,
of dat werkelijk zo is… dat weet niemand.
Vandaag brandt er een kaars
Voor wie we missen,
voor wat zij ons hebben meegegeven,
en voor het leven dat ondertussen verder stroomt.
Misschien steek jij vandaag ook ergens
in gedachten een kaarsje aan
Reactie plaatsen
Reacties