Deze maand voelt voor mij ieder jaar weer bijzonder.
Het is 27 jaar geleden dat we voor het laatst de verjaardag van mijn schoonvader samen vierden.
Wij waren toen zelf nog maar 27 jaar.
Als iemand mij toen had verteld hoe mijn leven zich zou ontwikkelen, had ik die waarschijnlijk met ongeloof aangekeken.
Ik was nuchter.
Ik hield van wetenschap.
Van verklaringen.
Van feiten.
En eerlijk gezegd dacht ik dat het leven zich grotendeels liet voorspellen.
Dat we binnen ruim een jaar zowel mijn schoonvader als mijn schoonmoeder zouden verliezen, paste niet in dat wereldbeeld.
Statistisch gezien leek het bijna onmogelijk.
Maar het leven houdt zich niet altijd aan wat logisch voelt.
Een ander wereldbeeld
Die verliezen veranderden niet alleen mijn leven.
Ze veranderden ook mijn manier van kijken.
Waar ik vroeger dacht dat er na de dood niets meer zou zijn, is mijn blik langzaam veranderd.
Niet omdat ik daar bewijs voor heb.
En ook niet omdat ik anderen wil overtuigen.
Maar omdat ik onderweg ervaringen heb opgedaan die zich moeilijk laten verklaren.
Toevallige ontmoetingen.
Herinneringen die precies op het juiste moment boven komen.
Mensen die onverwacht op je pad verschijnen.
De psychiater Carl Jung noemde dat synchroniciteit: betekenisvolle toevalligheden die zich niet laten vangen in oorzaak en gevolg, maar die voor degene die ze ervaart diep betekenisvol kunnen zijn.
Of dat werkelijk zo is?
Dat weet ik niet.
En misschien hoeft dat ook niet.
Juist het niet-weten voelt voor mij tegenwoordig verrassend vertrouwd.
We zien slechts een klein deel van wat er is.
Misschien geldt dat ook voor de verbinding met de mensen die we moeten missen.
Liefde verandert van vorm
Door het overlijden van mijn schoonouders ontstond er ook iets onverwachts.
De peettante van mijn man kreeg een steeds grotere plek in ons leven.
Ze woonde samen met haar man in Spanje en werd voor ons gezin, bijna ongemerkt, een soort extra schoonmoeder.
Onze kinderen groeiden op met zomers waarin we alleen maar hoefden aan te komen.
De rest was er al.
Warmte.
Aandacht.
Goed eten.
Liefde.
We hoefden niets te regelen.
Alleen maar te genieten.
Ook zij overleed veel te jong.
Tien dagen na haar zevenenzestigste verjaardag, in deze maand juli.
Natuurlijk doet dat verdriet.
Maar wanneer ik aan haar denk, voel ik minstens zoveel dankbaarheid.
Voor alles wat zij ons heeft gegeven.
Misschien is dat wel wat liefde doet.
Zij verdwijnt niet.
Zij leeft voort in herinneringen.
In hoe wij nu zelf voor anderen zorgen.
In de warmte die wij weer proberen door te geven.
Meer ontvangen, minder controleren
Wanneer ik terugkijk, zie ik hoe verlies mij langzaam heeft geleerd om anders te leven.
Niet groter.
Wel dieper.
Ik probeer minder vast te houden aan hoe het leven zou moeten verlopen.
En meer aanwezig te zijn bij hoe het zich ontvouwt.
Dat betekent niet dat alles gemakkelijk is geworden.
Integendeel.
Maar ik hoef niet meer overal een verklaring voor te hebben.
Niet alles hoeft opgelost te worden.
Sommige dingen vragen alleen om aanwezigheid.
Gewone momenten zijn misschien helemaal niet zo gewoon
Afgelopen maand mocht ik aanwezig zijn bij twee diploma-uitreikingen.
Niet het diploma zelf raakte me.
Wel de verhalen.
Over jonge mensen die zich ontwikkeld hebben.
Die vielen, opstonden, twijfelden en toch hun weg vonden.
Daarnaast waren er verjaardagen, etentjes en andere kleine feestelijkheden.
Net zoals we zevenentwintig jaar geleden die verjaardag van mijn schoonvader vierden.
Toen leek dat vanzelfsprekend.
Nu weet ik dat het allesbehalve vanzelfsprekend is.
Juist verlies heeft mij geleerd hoe kostbaar gewone momenten zijn.
Een wandeling.
Een kop koffie.
Een gesprek.
Een lach.
Een verjaardag.
Een onverwachte ontmoeting.
Misschien is dát voor mij voluit leven.
Niet wachten op bijzondere momenten.
Maar ontdekken dat dit moment al bijzonder is.
Wat verlies mij uiteindelijk heeft geleerd
Als ik één wens heb, dan is het dat ik mijn kinderen nog heel lang mag zien groeien.
Dat ik getuige mag zijn van hoe zij in dit leven op hun weg voortbewegen.
En dat ik, ondanks alles wat het leven ook brengt, met vertrouwen mag blijven genieten van de kleine dingen.
Ik weet nog steeds niet precies wat er na de dood is.
Misschien weet niemand dat.
Maar één ding weet ik inmiddels wel.
Liefde laat zich niet begrenzen door tijd.
En mensen die ons gevormd hebben, blijven op hun eigen manier met ons meereizen.
Misschien is dat wel de mooiste vorm van verweven.
Niet vasthouden aan wie er was.
Maar met dankbaarheid verder leven, terwijl hun liefde nog altijd voelbaar aanwezig is.
Zijn er mensen die, ook al zijn ze er niet meer, nog altijd met je meereizen?
Ik ben benieuwd wat zij jou hebben geleerd over het leven.
🌿 Herken je iets van jouw eigen verhaal?
Misschien hoef je niet alles alleen te dragen.
Als je voelt dat je verlangt naar meer ruimte, vertrouwen en verbinding met jezelf, ben je van harte welkom.
Reactie plaatsen
Reacties