Over rouw, verbondenheid en de liefde die blijft
Op 1 augustus sta ik ieder jaar even stil.
Negen jaar geleden verloor ik een dierbare vriendin. We kenden elkaar al sinds de kleuterschool. Hoewel we ver uit elkaar woonden, bleef er altijd een bijzondere verbondenheid. Zij was een jonge moeder toen zij overleed.
Wanneer ik haar kinderen nu zie opgroeien, ervaar ik hoe de tijd tegelijkertijd doorgaat én stilstaat. Op afstand blijf ik verbonden met haar gezin. Soms via een berichtje, soms op een gedenkwaardig moment. Ik ben dankbaar dat we elkaar, juist in deze tijd, op die manier nabij kunnen blijven.
Liefde zoekt haar eigen weg
In het begin voelde het alsof alles wat zo vertrouwd was, voorgoed verdwenen door de dood, die alles afbreekt wat ons verbindt.
Langzaam groeit in mij het besef dat de dood een afscheid markeert, terwijl de liefde haar eigen weg blijft vinden.
De verbinding blijft, terwijl mijn manier van vasthouden verandert.
Die beweging vraagt tijd.
Veel tijd.
En misschien geldt dat voor iedere vorm van rouw.
Want rouw gaat over zoveel meer dan het overlijden van iemand van wie je houdt.
Je kunt ook rouwen om je gezondheid.
Om een relatie die eindigt.
Om een onvervulde kinderwens.
Om een toekomst die anders verloopt dan je had gehoopt.
Of om de versie van jezelf die je onderweg bent kwijtgeraakt.
Veel van die verliezen blijven onzichtbaar.
De buitenwereld ziet iemand die lacht, werkt en verder leeft.
Ondertussen draag je een verhaal dat niemand ziet.
Rouw laat zich niet vergelijken.
De leegte vertelt niets over de grootte van het verlies.
Ze vertelt iets over de liefde, de verbondenheid of de hoop die eraan voorafging.
De afgelopen jaren ontdek ik steeds meer dat liefde zich niet laat begrenzen door de dood.
Ze zoekt haar eigen weg.
Soms in een herinnering.
Soms in een onverwachte ontmoeting.
Soms in een gesprek dat ik in gedachten nog met iemand voer.
Soms in de kinderen die verder opgroeien.
En soms heel stil, in een gevoel van nabijheid dat zich nauwelijks laat uitleggen.
Misschien is dat ook de reden dat mijn aandacht langzaam verschuift.
Van alles wat ik verloor...
naar alles wat er vandaag óók is.
Een wandeling.
Een ontmoeting.
Een lach.
De natuur.
De mensen die ik liefheb.
De verliezen had ik nooit gekozen.
De liefde die daaruit is blijven stromen koester ik iedere dag.
En misschien groeit juist daardoor mijn dankbaarheid voor het leven.
Niet omdat het verdriet verdwijnt.
Maar omdat liefde steeds opnieuw haar eigen weg vindt.
🌿
Wat je mist, vertelt iets over wat je liefhad.
En misschien is dat wel wat rouw mij, negen jaar later, nog steeds leert.
Liefde zoekt haar eigen weg.
En juist daarom blijft liefde, ook na een groot verlies, een stille metgezel op je levenspad.
💛
Liefde zoekt haar eigen weg, en soms vraagt ook jouw verhaal om aandacht.
Iedere verlieservaring is uniek. Soms helpt het om daar samen bij stil te staan, zodat er ruimte ontstaat voor wat zich wil ontvouwen.
Reactie plaatsen
Reacties