De geur van appeltaart
In liefdevolle herinnering: mijn moeder 🤍
Vandaag is haar geboortedag, ze zou 78 jaar zijn geworden.
Ze werd 67. Veel te jong, vind ik nog altijd.
Soms sta ik stil bij alles wat er nog had kunnen zijn. Nog zoveel verjaardagen. Nog zoveel gesprekken. Nog zoveel gewone momenten en gezelligheid samen.
Op zo’n dag is ze natuurlijk extra dichtbij.
Ik zie haar weer voor me in de keuken, waar ze op haar verjaardag steevast te vinden was. Eerst om appeltaarten te bakken en later, tijdens de viering, om uit alle hoeken van haar domein nog meer lekkers tevoorschijn te toveren.
Het was een drukte van belang.
Maar vooral was het een plek vol leven.
Haar keuken was een plek waar altijd iets gebeurde. En misschien nog wel meer dan dat.
Het was de plek waar ze ons samenbracht.
Waar ze haar gezin steeds weer naar haar eigen nest wist te trekken. En eerlijk gezegd was het een genot om zo verzorgd te worden.
Er was eten.
Er was gezelligheid.
Er was altijd iets gaande.
En vooral: er was mijn moeder.
Een huis zonder haar
Toen zij overleed, was de impact van die leegte enorm.
Het was nooit meer hetzelfde om naar mijn ouderlijk huis te gaan zonder haar.
Het huis was er nog.
Mijn vader was er nog.
En hij deed wat hij kon om ons gezin bij elkaar te houden en het vertrouwde te bewaren.
Maar het gat dat mijn moeder achterliet, kon niemand vullen.
Niet omdat iemand tekortschiet.
Maar omdat haar plek haar plek was.
De keuken was er nog. De tafel. De kamers die we zo goed kenden. De herinneringen.
Maar de vrouw die van dat alles een thuis maakte, was er niet meer.
En dat veranderde alles.
Een draad die verder reikt
Misschien is dat precies waarom het zo diep voelt.
Alsof er een draad loopt van haar leven naar het mijne, en misschien zelfs verder terug naar de vrouwen vóór haar.
Het geeft me rust om te voelen dat er iets van mijn moeder en de vrouwen voor haar is blijven doorwerken in mijn leven — in mijn huis, mijn gewoontes en hoe ik leef.
Niet iets wat je kunt aanwijzen, maar iets wat je voelt in hoe je zorgt en liefhebt.
Een appeltaart uit eigen tuin
Deze week bak ik zelf een appeltaart.
Met appels uit onze eigen tuin.
En terwijl ik daarmee bezig ben, denk ik aan mijn moeder.
Aan de appels die zij vroeger uit de naastgelegen boomgaard raapte.
Aan haar keuken.
Aan haar handen.
Aan de vanzelfsprekendheid waarmee ze voor ons zorgde.
En ik merk hoe fijn het is om iets van haar gewoonte in mijn eigen leven te dragen.
Soms voelt het alsof ik even samen met haar in de keuken sta.
Ik praat dan in gedachten met haar, soms zelfs hardop.
Ze antwoordt natuurlijk niet.
En toch voelt het goed.
Ik vertel haar over mijn leven. Over de kinderen. Over wat er veranderd is. Over wat ik heb geleerd.
En regelmatig zeg ik gewoon dat ik haar mis, zoals vandaag.
Dit is mijn manier om de verbinding met haar levend te houden.
Een taart hoeft niet perfect te zijn
En dan is er nog iets waar ik deze week om moest glimlachen.
De appeltaart is namelijk nét iets te lang in de oven geweest.
Ook dat gebeurde mijn moeder weleens.
Dan zei ze:
“Schraap die zwarte randjes er maar af. De smaak is nog steeds lekker.”
Een mooie herinnering, maar ook eentje die me aan iets anders doet denken.
Want die kritische, onbewust oordelende, stem die ik soms in mezelf hoor, heb ik ook ergens meegekregen.
Had het niet beter gekund?
Waarom heb je daar niet beter op gelet?
Dit had toch anders gemoeten…
En ja, ook bij een iets te donker gebakken appeltaart kan die stem zich melden. 😉
Maar tegenwoordig antwoord ik steeds vaker hardop.
“Het is misschien wel nodig om te poetsen… maar het is ook mooi weer. Dat poetsen kan later ook nog wel een keertje.”
En ineens hoor ik daar weer iets van mijn moeder in.
Misschien is dat ook een vorm van wat wordt doorgegeven.
Niet alleen de dingen die we graag meenemen.
Ook de stemmen die we onderweg hebben meegekregen.
En misschien mogen we daar uiteindelijk onze eigen woorden aan toevoegen.
Een beetje zachter.
Een beetje milder.
Niet alles hoeft perfect te zijn om goed te zijn.
Deze appeltaart is daar vandaag een smakelijk bewijs van. 🤍
Wat van haar verder leeft
Hoe langer mijn moeder er niet meer is, hoe meer ik ontdek dat haar aanwezigheid op andere manieren is blijven bestaan.
In kleine dingen.
In gewoontes.
In herinneringen.
In de liefde voor bakken.
Maar ook in de warmte die ik zelf wil doorgeven.
In de manier waarop ik mijn kinderen een plek wil geven waar ze altijd welkom zijn.
Zo dragen we onze ouders niet alleen mee in wat we ons van hen herinneren.
Ze leven ook verder in hoe wij zelf in het leven staan.
In wat we doen.
In wat we doorgeven.
In de liefde waarmee we anderen omringen.
De dood heeft mijn moeder uit mijn dagelijks leven gehaald.
Maar daarmee is niet alles verdwenen wat zij in mijn leven heeft achtergelaten.
Langzaam heb ik mogen ontdekken dat liefde verder reikt dan een mensenleven.
De verbinding blijft, terwijl mijn manier van vasthouden verandert.
Vandaag staat er een appeltaart op tafel.
Met appels uit onze eigen tuin.
Een wezenlijk gedeelte van mijn moeder leeft mee in mijn keuken.
En misschien is dat wel hoe liefde soms verder reist.
In details.
En ogenschijnlijk onzichtbaar.
Zoals in de geur van appeltaart. 🤍
Reactie plaatsen
Reacties