Soms vraag ik mensen tijdens een begeleiding:
"Welke rugzak draag jij al zo lang met je mee, dat je bijna vergeten bent dat hij er is?"
Vaak blijft het even stil.
Want die rugzak zie je niet.
Je voelt hem.
In de vermoeidheid die steeds terugkeert.
In het gevoel dat je voortdurend sterk moet zijn.
In de moeite om grenzen aan te geven.
In relaties waarin je jezelf telkens weer kwijtraakt.
Of in die onverklaarbare zwaarte die soms zomaar aanwezig is.
Je hebt geleerd ermee te leven.
Totdat je ontdekt hoeveel energie het eigenlijk kost.
Is die rugzak eigenlijk wel van jou?
In de afgelopen jaren heb ik veel mensen begeleid die al een lange weg hadden afgelegd.
Ze hadden gesprekken gevoerd.
Boeken gelezen.
Therapie gevolgd.
En toch bleef er iets knagen.
Alsof ze steeds opnieuw in hetzelfde verhaal terechtkwamen.
Steeds vaker ontdek ik samen met hen dat de oorsprong daarvan verder terug kan liggen dan hun eigen leven.
We worden allemaal geboren in een familiesysteem.
Daar ontvangen we veel moois.
Liefde.
Waarden.
Veerkracht.
Verbondenheid.
En soms dragen we ook iets mee wat al veel langer onderweg is.
Verdriet dat nooit ruimte kreeg.
Angst die generaties lang werd doorgegeven.
Verantwoordelijkheid die ooit helpend was, maar nu zwaar voelt.
Loyaliteiten die zo vanzelfsprekend zijn geworden dat we ze nauwelijks nog herkennen.
Dat gebeurt zelden bewust.
En juist daarom kan het zo bevrijdend zijn wanneer je er met zachtheid naar leert kijken.
Bewustwording verandert meer dan je denkt
Voor mij gaat systemisch werken niet over het zoeken naar schuld.
Ook niet over het aanwijzen van oorzaken.
Het gaat over zien.
Zien wat je al die jaren hebt gedragen.
En voelen dat je daarin een keuze mag maken.
Sommige mensen beschrijven dat als een last die van hun schouders glijdt.
Anderen ervaren meer rust.
Meer ruimte.
Meer vertrouwen.
Alsof er weer adem ontstaat.
Niet omdat het verleden verandert.
Maar omdat jouw verhouding tot het verleden verandert.
Je hoeft het niet alleen te dragen
Deze zomer organiseer ik weer enkele dagretraites, in onze belevings-tuin.
Een dag waarop je even uit de drukte van alledag stapt.
Een dag waarin er ruimte is om stil te worden.
Om te ontdekken wat je met je meedraagt.
En om te ervaren hoe het voelt wanneer er iets lichter mag worden.
Je hoeft niets te bewijzen.
Je hoeft nergens naartoe.
Je hoeft alleen maar te komen.
De rest ontvouwt zich stap voor stap.
In een kleine groep.
Met aandacht.
Met rust.
En alle ruimte voor jouw eigen tempo.
🌿
Soms begint verandering met één eenvoudige vraag:
Welke rugzak draag ik al zo lang met me mee, dat ik ben gaan denken dat hij bij mij hoort?
Misschien is het tijd om daar met een andere blik naar te kijken.
Voel je dat deze woorden iets in beweging brengen? Dan ontmoet ik je graag tijdens de dagretraite, waar we samen ruimte maken voor wat gezien wil worden.
Reactie plaatsen
Reacties