Wanneer je lichaam blijft wachten op de volgende golf

Wanneer je lichaam blijft wachten op de volgende golf (wat maakt waarom ontspannen soms zo moeilijk is)

Over waakzaamheid, familielijnen en langzaam leren vertrouwen

Er was een tijd waarin mijn lichaam voortdurend op de uitkijk stond.

Alsof er ieder moment opnieuw een golf over me heen kon slaan.

Dat gevoel ontstond niet zomaar.

In korte tijd verloren we mijn schoonvader én mijn schoonmoeder. Daarna volgden meer verliezen en ingrijpende gebeurtenissen. Zonder dat ik het doorhad, leefde mijn lichaam alsof er steeds weer iets kon gebeuren.

Ik werkte.

Ik zorgde.

Ik leefde mijn leven.

En toch stond mijn systeem voortdurend op scherp.

Pas jaren later begon ik te begrijpen dat die voortdurende alertheid meer was dan een reactie op mijn eigen ervaringen.

Tijdens mijn reis door systemisch werk ontdekte ik dat we allemaal iets meedragen uit de generaties vóór ons.

Verhalen.

Overlevingsstrategieën.

Onuitgesproken verdriet.

Loyaliteiten.

Manieren waarop onze ouders en grootouders hebben geleerd om met het leven om te gaan.

Steeds vaker vroeg ik me af:

Hoeveel van mijn waakzaamheid is eigenlijk van mij?

En hoeveel hoorde al veel langer bij mijn familiesysteem?

Misschien zullen we dat nooit helemaal weten.

Wat ik wel ontdekte, is dat mijn eigen verliezen zich verweefden met een onderlaag die er misschien al veel eerder was.

Alsof iedere nieuwe ervaring de bestaande waakzaamheid verder versterkte.

Mijn lichaam kende uiteindelijk maar één richting:

alert blijven.

Voorbereid zijn.

Vooruitkijken.

Want misschien kwam er straks weer een golf.

Onlangs las ik een bericht van Els van Steijn waarin zij schrijft over het opgeven van controle en weerstand als sleutel voor een vervuld leven.

Die woorden raakten me.

Ze brachten me terug naar een periode waarin controle voor mijn gevoel veiligheid bood.

Mijn hoofd probeerde overzicht te houden.

Mijn lichaam hield de wacht.

Pas later ontdekte ik hoeveel energie dat kost.

Mijn spieren bleven gespannen.

Diepe ontspanning voelde bijna onwennig.

Alsof mijn zenuwstelsel eerst opnieuw moest ontdekken dat rust veilig kan zijn.

Misschien herken je dat ook.

Je hebt eindelijk een vrije dag.

Alles is rustig.

En toch blijf je "aan" staan.

Je merkt hoe je vooruit blijft denken.

Oplossingen zoekt.

Of alvast rekening houdt met wat er zou kunnen gebeuren.

Vaak zien we dat als een karaktereigenschap.

Terwijl het ook een liefdevolle beschermingsreactie van het lichaam kan zijn.

Een lichaam dat ooit geleerd heeft waakzaam te zijn, kiest niet zomaar voor ontspanning.

Daar is iets anders voor nodig.

Veiligheid.

Geduld.

Herhaling.

Mildheid.

In mijn eigen proces ontdekte ik dat vertrouwen niet ontstaat doordat het leven voorspelbaar wordt.

Vertrouwen groeit wanneer je lichaam steeds opnieuw mag ervaren dat het deze golf ook kan dragen.

Ademhaling voor ademhaling.

Ervaring na ervaring.

Steeds een klein beetje meer.

Systemisch werk hielp mij bovendien beseffen dat ik niet alles alleen hoefde te dragen.

Sommige lasten mochten terug naar de plek waar ze thuishoren.

Niet vanuit afwijzing.

Juist vanuit liefde.

En vanuit respect voor de generaties vóór mij.

Dat gaf ruimte.

Ruimte om mijn eigen leven voller te leven.

Ruimte om mijn kinderen minder vanuit waakzaamheid en meer vanuit vertrouwen tegemoet te treden.

Ruimte om werkelijk aanwezig te zijn in de dag van vandaag.

Wanneer ik nu terugkijk, zie ik dat de grootste verandering zich niet buiten mij voltrok.

Het leven bleef vreugde en verdriet brengen.

Verlies en ontmoeting.

Afscheid en nieuw begin.

Wat veranderde, was mijn verhouding tot het leven.

Waar mijn lichaam vroeger voortdurend uitkeek naar de volgende golf, groeit nu steeds vaker het vertrouwen dat ik mag meebewegen.

Dat ik mag rusten.

Dat ik mag ontvangen.

En misschien is dat wel de diepste betekenis van overgave.

Niet als iets wat je doet.

Maar als iets wat langzaam in je groeit.

Vandaag kijk ik naar het boek Vier je leven en glimlach.

Niet omdat het leven alleen mooie dagen kent.

Maar omdat ik heb ontdekt hoeveel schoonheid verscholen ligt in de gewone momenten.

Een wandeling.

Een vogel die opvliegt.

Een onverwachte ontmoeting.

Een goed gesprek.

Een kop koffie in de ochtendzon.

Juist daar ervaar ik steeds vaker wat leven voor mij betekent.

Niet als een strijd tegen de golven.

Maar als een vertrouwen dat ik ze, wanneer ze zich aandienen, kan dragen.

🌿 Misschien begint ontspanning wel op het moment dat je jezelf afvraagt:

Wat draag ik al zo lang met me mee, dat het vanzelfsprekend is geworden?

🌿Ontdek hoe je lichaam weer vertrouwen kan vinden

Lees meer over mijn begeleiding bij rouw, trauma en systemisch bewustzijn.