Je kunt iets missen zonder te weten dat je het hebt gemist | Over De emotioneel afwezige moeder
Sommig onkruid laat zich moeiteloos uit de aarde trekken.
Bij andere wortels moet je eerst voorzichtig graven. Pas dan ontdek je hoe diep ze zich hebben verankerd.
Terwijl ik in de tuin werkte, luisterde ik naar De emotioneel afwezige moeder van Jasmin Lee Cori.
Boeken hebben soms de bijzondere eigenschap dat ze je meenemen naar plekken waarvan je nauwelijks wist dat ze nog in je leefden.
Al luisterend dwaalden mijn gedachten af naar mijn eigen jeugd.
Toen ik zes jaar was, lag mijn moeder zes weken in het ziekenhuis.
Ze was ernstig ziek en er werd gevreesd voor haar leven.
Van die periode draag ik geen bewuste herinneringen met me mee.
Ik ken haar via de verhalen die later werden verteld.
Over mijn jongste zusje, dat liefdevol werd opgenomen door mijn oma en tantes.
Over familie die om ons heen ging staan.
Over een periode waarin iedereen deed wat op dat moment nodig was.
Misschien is dat wel de kracht van een kind.
Een kind beweegt mee met wat het leven vraagt.
Pas jaren later ontstaat soms de nieuwsgierigheid naar wat zulke gebeurtenissen hebben betekend.
Het boek nodigde mij uit om daar met een open blik naar te kijken.
Niet om antwoorden te vinden.
Wel om ruimte te maken voor vragen.
Welke sporen laten ervaringen achter die je je nauwelijks kunt herinneren?
Welke invloed hebben ze op hoe je je verbindt met anderen?
En hoeveel draagt een lichaam met zich mee, zonder dat woorden erbij kunnen?
Mijn moeder was een warme, liefdevolle vrouw.
Ze creëerde een thuis waarin we ons welkom voelden.
Een plek waar aandacht vanzelfsprekend leek.
Pas na haar overlijden werd zichtbaar hoeveel verbinding zij eigenlijk droeg.
Langzaam groeide ons gezin van herkomst verder uit elkaar.
Alsof zij jarenlang, bijna ongemerkt, de draden tussen ons bijeen had gehouden.
Dat besef vervult me vooral met dankbaarheid.
Voor haar.
Voor mijn familie, die er destijds voor ons was.
En voor het warme nest waarin ik ben opgegroeid.
Misschien zit daarin wel de grootste waarde van boeken.
Ze geven zelden een kant-en-klaar antwoord.
Ze openen een deur.
Een deur naar herinneringen.
Naar nieuwe inzichten.
Naar een zachtere blik op jezelf en op de mensen die je hebben gevormd.
Terwijl ik de laatste wortels uit de aarde haalde, realiseerde ik me dat groei vaak begint onder de oppervlakte.
Daar, waar we met aandacht durven te kijken.
Misschien geldt dat voor een tuin.
En misschien geldt dat ook voor onszelf.
Terwijl ik de laatste wortels uit de aarde haalde, realiseerde ik me dat groei vaak begint onder de oppervlakte.
Daar, waar we met aandacht durven te kijken.
Boeken kunnen daarbij een bijzondere reisgenoot zijn.
Ze geven zelden pasklare antwoorden, maar openen een deur naar nieuwe inzichten, herkenning en soms ook heling.
De emotioneel afwezige moeder van Jasmin Lee Cori heeft mij geraakt. Niet omdat het mijn verhaal vertelt, maar omdat het me uitnodigde met nieuwe ogen naar mijn eigen levensverhaal te kijken.
Misschien herken jij dat ook.
Dat een boek precies op het juiste moment op je pad komt.
Welk boek heeft jou de afgelopen tijd geraakt?
Ik lees graag met je mee. Misschien inspireer je daarmee ook iemand anders.
Liefs,
Edith
📖 Boek dat mij raakte
Titel: De emotioneel afwezige moeder
Auteur: Jasmin Lee Cori
Waarom ik dit boek aanbeveel:
Een liefdevol en invoelend boek dat helpt om met meer begrip te kijken naar jezelf, je ouders en de patronen die van generatie op generatie worden doorgegeven. Geen boek dat uitnodigt tot oordelen, maar tot zachtheid en bewustwording.
Reactie plaatsen
Reacties